ΔΙΑΤΕΛΕΣΑΝΤΕΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΑΙ

Ο μακαριστος Ιεζεκιηλ

Ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος Ἰεζεκιήλ γεννήθηκε στήν Καλαμάτα τήν 4η Ὀκτωβρίου 1874 καί, κατά κόσμον, ὀνομαζόταν Παναγιώτης Φ. Στροῦμπος. Μετά τίς γυμνασιακές του σπουδές ἀνέλαβε τή διεύθυνση τῶν ἐμπορικῶν ἐπιχειρήσεων τοῦ πατέρα του καί γιά ἐμπορικούς λόγους ἐπισκέφθηκε τή Ρωσία, τή Ρουμανία καί τή Τουρκία.

Πνεῦμα ὅμως ζωηρό καί ἀνήσυχο ὁ Παναγιώτης Στροῦμπος, παράλληλα μέ τό ἐμπόριο, ἀσχολοῦνταν μέ τά γράμματα καί τή δημοσιογραφία, δημοσιεύοντας ἀνταποκρίσεις καί ἄρθρα στίς ἀθηναϊκές ἐφημερίδες «Παλλιγγενεσία», «Καιροί», «Ἀνατολή» κ.α.. Ἐπίσης ἐγγράφεται στή Θεολογική Σχολή καί τή Νομική του Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καί τό 1905 παίρνει τό πτυχίο καί τῶν δύο Σχολῶν. Κατόπιν ἐκάρη μοναχός στήν Ἱερά Μονή Βελανιδιᾶς Καλαμάτας ἀπό τόν Μητροπολίτη Μεσσηνίας Μελέτιο καί πῆρε τό ὄνομα Ἰεζεκιήλ Βελανιδιώτης. Στή συνέχεια χειροτονεῖται διάκονος καί πρεσβύτερος (Ἀρχιμανδρίτης) καί ἀναλαμβάνει προϊστάμενος τοῦ ἱεροῦ ναοῦ Χρυσοσπηλιώτισσας Αἰόλου, στήν Ἀθήνα. Ἀργότερα κατά τήν παραμονή του στήν Τεργέστη τῆς Ἰταλίας ἀναλαμβάνει προϊστάμενος τοῦ ἱεροῦ ναοῦ τῆς ἐκεῖ ἑλληνικῆς κοινότητας.

Κατά τόν Ἅ΄ παγκόσμιο πόλεμο ἦρθε στήν Ἑλλάδα καί ὑπηρέτησε ὡς ἐθελοντής στρατιωτικός ἱεροκήρυκας καί ἔλαβε μέρος στίς ἐκστρατεῖες τῆς Σερβίας καί Μικρᾶς Ἀσίας μέ ἀποτέλεσμα νά τραυματιστεῖ. Γιά τό λόγο αὐτό τιμήθηκε μέ τόν πολεμικό σταυρό ἀνδρείας Β' τάξεως, μέ τό μετάλλιο στρατιωτικῆς ἀξίας Δ' τάξεως καί μέ τόν ἀργυρό σταυρό τοῦ Σωτῆρος.

Τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1924 ἐξελέγη Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος. Στή Μητρόπολη αὐτή ἀνέπτυξε πλούσια θρησκευτική, κοινωνική, πνευματική κ.λπ. δράση. Ἵδρυσε στήν Καρδίτσα τό φιλόπτωχο ταμεῖο «Ἅγιος Σεραφείμ» μέ σκοπό τήν παροχή βοήθειας σέ ἀπόρους, τή χορηγία συσσιτίων σέ φτωχούς, τήν προικοδότηση ἀπόρων κοριτσιῶν κ.λπ. Ἵδρυσε ἐπίσης τήν ταπητουργική σχολή Καρδίτσας, τό σύλλογο Λαϊκῆς Βιβλιοθήκης «Ἡ Ἀθηνᾶ», τό παλαιό νοσοκομεῖο Καρδίτσας σέ οἰκόπεδο τῆς ἱερᾶς μονῆς Κορώνας, τό Σανατόριο καί τίς παιδικές κατασκηνώσεις.

Ὅπως καί πρῶτα ὡς λαϊκός, ἔτσι καί τώρα ὡς ποιμενάρχης συγγράφει καί δημοσιεύει σέ περιοδικά καί ἐφημερίδες πλῆθος μελετῶν καί ἄρθρων ἐπί ἱστορικῶν, θεολογικῶν, κοινωνικῶν, νομικῶν κ.α. θεμάτων, τά περισσότερα ἀπό τά ὁποία συγκεντρώθηκαν καί ἐκδόθηκαν σέ τέσσερις τόμους, μέ τίτλο «Ἔργα καί Ἡμέραι».

Ἐξεδήμησε εἰς Κύριον τό Σεπτέμβριο τοῦ 1953, ἀφοῦ εἶχε ὑποβάλει τήν παραίτηση τοῦ δύο χρόνια περίπου νωρίτερα, ὑπέρ τοῦ Μητροπολίτου Ζιχνῶν Κυρίλλου, ὁ ὁποῖος εἶχε διατελέσει Πρωτοσύγκελλός του.

Ο μακαριστός Κύριλλος

Γεννήθηκε στήν Καλαμάτα τό 1901. Τό κοσμικό του ὄνομα ἦταν Γεώργιος Καρμπαλιώτης. Μετά τίς γυμνασιακές του σπουδές μετέβη στήν ἱερά μονή τοῦ Ἁγίου Παύλου στό Ἅγιον Ὅρος ὅπου καί ἐκάρη μοναχός. Ἀκολούθως γράφτηκε στήν Θεολογική Σχολή τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν παρακολουθώντας παράλληλα καί παιδαγωγικά μαθήματα στή Φιλοσοφική Σχολή τοῦ ἴδιου Πανεπιστημίου. Μετά τή λήψη τοῦ πτυχίου τοῦ διορίζεται Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλιώτιδος καί Φαναριοφερσάλων καί παραμένει ἕως τό ἔτος 1933 ὅταν μετατίθεται ὡς Ἱεροκήρυκας στή Ἱερά Μητρόπολη Μεσσηνίας. Τό 1934 μετατίθεται στήν Στρατιωτική Σχολή Εὐελπίδων στήν ὁποία καί παρέμεινε μέχρι τό 1942 ὅταν καί ἐξελέγη Μητροπολίτης Παραμυθίας. Δέν μετέβη ὅμως ποτέ στήν Μητρόπολή του λόγω τῆς ἐμπόλεμης κατάστασης. Τό 1943 μετατίθεται στή Μητρόπολη Ζιχνῶν γιά νά παραμείνει ἐκεῖ ἕως τό 1951.

Στίς 25 Σεπτεμβρίου 1951 μετατίθεται στήν Ἱερά Μητρόπολη Θεσσαλιώτιδος στή θέση τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Ἰεζεκιήλ. Ἀνέπτυξε πλούσιο ποιμαντικό καί ἱεραποστολικό ἔργο, ἐνῶ ἡ συμβολή τοῦ Μητροπολίτου στήν ἀντιμετώπιση τῶν καταστρεπτικῶν σεισμῶν τοῦ 1954 πού ἔπληξαν τήν Καρδίτσα ἀλλά καί τήν εὐρύτερη περιοχή ἦταν ἀποτελεσματική. Γι’ αὐτό τό λόγο ἀπέσπασε ἀπό τήν ἑλληνική πολιτεία τά συγχαρητήρια καί τόν δημόσιο ἔπαινο ἐνῶ ἡ ἑλλαδική Ἐκκλησία τόν τίμησε κι αὐτή μέ τόν δικό της τρόπο. Ὑποστήριξε τά «Θεσσαλικά Γράμματα» καί ὑπῆρξε συνεργάτης τῆς Ἱστορικῆς καί Λαογραφικῆς Ἑταιρείας τῶν Θεσσαλῶν καί τῆς Λαϊκῆς Βιβλιοθήκης Καρδίτσας. Ποιμενάρχης τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλιώτιδος καί Φαναριοφερσάλων παρέμεινε ἕως τό 1967.

Ο μακαριστοσ Κωνσταντίνος

Ὁ μακαριστός Κωνσταντῖνος (κατά κόσμον Σακελλαρόπουλος) γεννήθηκε τό 1918 στά Δουμενά Καλαβρύτων. Σπούδασε στή Θεολογική Σχολή τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν (κατέστη πτυχιοῦχος τό 1948) καί στή Σχολή Ἱεροκηρύκων τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας. Στίς τάξεις τοῦ ἱεροῦ Κλήρου εἰσῆλθε τό 1950. Ὑπηρέτησε ὡς ἱεροκῆρυξ Ἱερῶν Μητροπόλεων. Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος καί Φαναριοφερσάλων ἐξελέγη τό 1968 καί διετέλεσε σ’ αὐτήν τή θέση μέχρι τό 1974. Ἀνέπτυξε πλούσιο φιλανθρωπικό καί ἱεραποστολικό ἔργο.

Ο μακαριστος Κλεοπας

Γεννήθηκε στήν Ἀττάλεια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας τό 1913. Ἀποφοίτησε ἀπό τήν Θεολογική Σχολή τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν τό 1950. Διάκονος χειροτονήθηκε τό 1937 καί πρεσβύτερος τό 1945. Ὑπηρέτησε ὡς ἐφημέριος στίς Ἱερές Μητροπόλεις Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος, Δημητριάδος, Μαρωνείας, καί Φθιώτιδος. Τό 1951 ὑπηρέτησε ὡς Ἱεροκῆρυξ στήν Ἱερά Μητρόπολη Μεσσηνίας καί ὡς Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Τρίκκης καί Σταγών ἀπό τό 1952 ἕως 1958. Διετέλεσε Καθηγητής στίς Ἐκκλησιαστικές Σχολές Καλαμάτας καί Τρικάλων. Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος ἐξελέγη τό 1974. Ἐκοιμήθη στίς 5 Σεπτεμβρίου 1999.

Ὁ μητροπολίτης Βρεσθένης κ. Θεόκλητος (κατά κόσμον Θεόδωρος) Κουμαριανός γεννήθηκε τό 1953 στόν Βόλο. Εἶναι πτυχιοῦχος της Ἀνωτέρας Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς Θεσσαλονίκης καί τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. Ὁμιλεῖ τήν ἀγγλική γλώσσα. Διετέλεσε Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δημητριάδος, Διευθυντής τοῦ Οἰκοτροφείου τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Λυκείου Βόλου, τῆς ἐφημερίδος «Πληροφόρηση», τοῦ Ρ/Σ «Ὀρθόδοξη Μαρτυρία», ὑπεύθυνος τῶν μαθητικῶν κατασκηνώσεων καί Ἐκπρόσωπος Τύπου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί τοῦ Μάκ. Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Χριστοδούλου. Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος καί Φαναριοφερσάλων ἐξελέγη στίς 14 Ὀκτωβρίου 1999.

Κατά τη διάρκεια της ποιμαντορίας του ανέπτυξε πλούσιο ποιμαντικό, κοινωνικό, φιλανθρωπικό και ιεραποστολικό έργο. Παραιτήθηκε την 1η Μαρτίου 2005 και εντός του έτους 2006 κατεστάθη μητροπολίτης Βρεσθένης.

ΤΟΙΟΥΤΟΣ ΕΠΡΕΠΕΝ ΗΜΙΝ ΑΡΧΙΕΡΕΥΣ...

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου καὶ Σιατίστης
κ. Ἀντώνιος Κόμπος
+(1920-2005)

«Ἐγὼ εἶχα γέροντα τὸν Μητροπολίτη Κορινθίας, ποῦ πῆγε μετὰ στὴν Ἀμερική. Αὐτός μοῦ εἶχε πεῖ ὅτι ὁ ἐπίσκοπος εἶναι καλόγερος καὶ ἔτσι πρέπει νὰ εἶναι»

Ἐκοιμήθῃ ἐν Κυρίῳ τῇ 17/12/2005.

Ἐγκωμιαστικὸν Τροπάριον

Ὡς πρὸς τὸ Συνάναρχον Λόγον
Σισσανίου ποιμένα σεμνὸν Ἀντώνιον,
τὸν ἁπλοῦν ἐν τοῖς τρόποις καὶ ἱερέων ταγὸν,
τῆς σοφίας ἐραστὴν τὸν πολυφίλητον*
ὢν ὑπερόπτην ὑλικῶν
καὶ λατρείας τοῦ Χριστοῦ
διάκονον θεοφόρον*
Ἀρχιθύτην τῆς Σιατίστης
ἀπὸ καρδίας ἐπελεύσομεν.

ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ κ.κ.ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Σισανίου καὶ Σιατίστης κ. Ἀντώνιος Κόμπος ἐγεννήθη τῷ 1920 εἰς Ἄργος Ἀργολίδος. Εἶναι ἀπόφοιτος τῆς Μαρασλείου Παιδαγωγικῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν καὶ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. Μετεξεπαιδεύθη εἰς τὰ Πανεπιστήμια Ὀξφόρδης καὶ Παρισίων. Διετέλεσε καθηγητὴς καὶ Διευθυντὴς Ἱερατικῶν Σχολῶν. Κατὰ τὰ ἔτη 1971-74 ὑπηρέτησεν ὡς Ἱεροκήρυξ εἰς τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας. Διάκονος ἐχειροτονήθη εἰς τὰς 3.12.67, πρεσβύτερος δὲ εἰς τὰς 4.12.67. Τὴν 23ην Μαΐου 1974 ἐξελέγη Μητροπολίτης Σισανίου καὶ Σιατίστης. Ἐξέδωκεν ἀξιόλογα ἐπιστημονικὰ ἔργα. Ἐδημοσίευσε βιβλιοκρισίας καὶ ἄρθρα ἐποικοδομητικὰ εἰς διάφορα περιοδικά.

******

«ΣΙΤΑΝΙΟΥ KAI ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ

Ὁ «ἀσκητὴς τῆς πόλης» πού δέν ἀκολουθεῖ τὴν... τεχνολογία

Τὸν χαρακτηρίζουν «ἀσκητῇ τῆς πόλης». Μαγειρεύει μόνος του, καθαρίζει ὁ ἴδιος τὸ μητροπολιτικὸ σπίτι, δέν χρησιμοποιεὶ κινητὸ τηλέφωνο, ἐνῶ σπάνια μιλὰ καὶ στό σταθερό. Ἐπισκέπτεται τὴν Ἀθῆνα γιά νά συμμετάσχει στίς Συνόδους χρησιμοποιώντας... τὸ λεωφορεῖο τοῦ ΚΤΕΛ, κάνει περιοδεῖες στά «κουτσοχώρια» μὲ τὰ πόδια καὶ ἔχει ξεχάσει πῶς εἶναι τὰ πλούσια ἀρχιερατικὰ ἄμφια. «Ἐγὼ εἶμαι ἔνας καλόγερος», ἐπιμένει ὁ ἴδιος.

Ὁ 84χρονος Μητροπολίτης Σισσανίου καὶ Σιατίστης Ἀντώνιος ξεχωρίζει για τήν λιτή καὶ ταπεινὴ ζωή ποῦ κάνει. Μητροπολίτης ἀπὸ τὶς «Νέες Χῶρες», τρέφει θαυμασμὸ γιά τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη, «εἶναι ἅγιος ἄνθρωπος», λέει.

«Τὶ νά τὸ κάνει ἔνας καλόγερος τὸ κινητό, ἀφῆστε ποῦ βλάπτει κιόλας», ἀπαντά μὲ χαμόγελο στήν παρατήρηση τῶν «ΝΕΩΝ», ὅτι δέν ἀκολουθεῖ τὴν τεχνολογία. «Ἐγὼ εἴχα γέροντα τὸν Μητροπολίτῃ Κορινθίας, ποῦ πῆγε μετὰ στήν Ἀμερική. Αὐτός μου εἶχε πεῖ ὅτι ὁ ἐπίσκοπος εἶναι καλόγερος καὶ ἔτσι πρέπει νά εἶναι». Ὅταν καλεῖται νά σχολιάσει τὸ ὅτι δέν συμβαίνει τὸ ἴδιο μὲ ἄλλους μητροπολίτες, περιορίζεται νά πεῖ πὼς «πρέπει νά ἔχουμε ἀκτημοσύνη, καρτερία καὶ παρθενία, αὐτὲς εἶναι οἱ ἀρετὲς τοῦ μοναχοῦ».

«Ἅγιος ἄνθρωπος». Οἱ κάτοικοι τῆς Σιάτιστας κάνουν λόγο γιά «ἅγιο ἄνθρωπο», ποῦ εἶναι κλειστός, δέν δίνει δικαιώματα καὶ ζεῖ ὅπως οἱ καλόγεροι. Μερικοὶ ὑποστηρίζουν ὅτι ἔχει περιορισμένη παρουσία στά κοινά, τονίζοντας πάντως ὅτι ἀποτελεῖ «στάση ζωῆς» γιά τὸν ἴδιο. «Εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ καλός. Δέν εἶναι διακοσμητικός, ἀρνεῖται τὰ λούσα καὶ τὶς πολυτέλειες, οὔτε αὐτοκίνητο δέν ἔχει», εἶπε ὁ κ. Γιῶργος Ῥάμος, ποῦ διατηρεὶ περίπτερο στήν Σιάτιστα. «Τὶ σχέση μπορεὶ νά ἔχει αὐτὸς ὁ μητροπολίτης μὲ τοὺς ἄλλους, ποὺ ἔχουν καταθέσεις δισεκατομμυρίων», συμπληρώνει ὁ κ. Νῖκος Τζάλας.

Ὁ Μητροπολίτης Σισσανίου καὶ Σιατίστης ἀπαντά μὲ χαμόγελο σὲ ὅλα. Ὅταν ὅμως καλεῖται νά σχολιάσει τὰ σκάνδαλα ποῦ συνταράσσουν τὸ τελευταῖο διάστημα τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, παίρνει ἀποστάσεις. «Δέν θὰ κρίνω κανέναν, ἐγὼ εἶμαι πιὸ ἁμαρτωλὸς ἀπ' ὅλους, δέν μπορὼ να πῶ τίποτε. Ἡ Ἱεραρχία ἀποφάσισε νά γίνει κάθαρση», λέει καὶ κλείνει τὸ θέμα.

«Εὐτυχῶς ἔχουμε δωρεές». Ὄσο γιά τὶς περιουσίες τῶν Μητροπόλεων, ὁ ἴδιος ἀποκαλύπτει, χωρὶς μάλιστα νά ἐρωτηθεί, ὅτι τὰ ἐτήσια ἔσοδα ἀπὸ τοὺς ναοὺς δέν ὑπερβαίνουν τίς τέσσερις χιλιάδες εὐρώ. «Εὐτυχῶς ἔχουμε καὶ κάποιες δωρεὲς καὶ φροντίζουμε τὰ παιδιὰ νά σπουδάσουν· μὲ πενταροδεκάρες καὶ φραγκοδίφραγκα χτίσαμε μοναστήρια», λέει. Ἡ Μητρόπολη Σιατίστης πληρώνει τὸ ἐνοίκιο δύο φοιτητῶν στήν Θεσσαλονίκη, ἐνῶ χορηγεῖ μηνιαῖο βοήθημα 100 εὐρώ σὲ φοιτητές ποῦ κατάγονται ἀπὸ τὴν περιοχή.

Εἶναι πρόθυμος νά ξεναγήσει στά διαμερίσματα τῆς Μητρόπολης, ἐνῶ παράλληλα ἰκανοποιεῖ ὅλα τὰ αἰτήματα ὑπαλλήλων καὶ μοναχῶν. Ἡ μοναχὴ Εἰρήνη, ἀπὸ τὸ μοναστῆρι τῆς Κοίμησης τῆς Θεοτόκου, ποῦ ἐπισκέφθηκε τήν Μητρόπολη γιά δουλειὲς τοῦ μοναστηρίου, λέει: «Δέν τὸν βλέπετε, πόσο ταπεινὸς εἶναι; Ἀκόμη καὶ τὰ ῥάσα του τὰ πλένει ὁ ἴδιος, δέν ἀφήνει κανέναν νά τὸν βοηθήσει».

«Εἶναι κατ' οὐσίαν ἀσκητής, ζεῖ γι' αὐτό ποῦ τάχθηκε, ποὺ δέν εἶναι ἐπάγγελμα ἀλλὰ λειτούργημα», ὑποστήριξε ὁ ὑπάλληλος τῆς Μητρόπολης κ. Ζήσης Γούτας. Ὁ Μητροπολίτης ἀσχολεῖται καὶ μὲ τὶς δουλειές, ἐξυπηρετώντας τὸν κόσμο ποῦ ἔρχεται νά τὸν συναντήσει. «Δέν ἀρνεῖται σὲ κανέναν νά ἀσχοληθεῖ μὲ τὸ πρόβλημά του».

Ἡ μεγάλη ἀγάπη του εἶναι τὰ «κουτσοχώρια», ὅπως χαρακτηρίζει ὁ ἴδιος τὰ ὀρεινὰ χωρία τῆς περιφερείας του, αὐτὰ τῶν 20 καὶ 30 κατοίκων. «Πήγαινα σὲ ἕνα χωριὸ μὲ στρατιωτικὸ αὐτοκίνητο καὶ τὰ ὑπόλοιπα τὰ περπατούσα μὲ τὰ πόδια». Αἰσθάνεται ἀκμαῖος γιά νά συνεχίσει τίς περιοδεῖες του σὲ ὄλες τίς ἐνορίες τῆς Μητρόπολης, παρὰ τὰ χρόνια του. «Ὅταν ὕστερα ἀπὸ χρόνια δέν θὰ μπορῶ ἄλλο, θὰ ἀποσυρθῶ στό μοναστήρι, ἐκεῖ εἶναι ἡ ζωή μου», καταλήγει.»

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΑ ΝΕΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ

"ΤΑ ΝΕΑ"

«Ἀντώνιος: (ὁ Μητροπολίτης Σισσανίου καὶ Σιατίστης ­ στήν «Ἐσπρέσσο» ­ για τὶς μετακινήσεις του στήν Ἀθῆνα μὲ τρόλεϊ)

«Δέν μὲ πειράζει ποῦ δέν ἔχω αὐτοκίνητο, ὅπως οἱ ἄλλοι μητροπολίτες, οὔτε ποῦ μὲ ἀποκαλοῦν δεσπότῃ τῶν τρόλεϊ. Μπορεὶ νά κουράζομαι ἀλλά, δόξα τῷ Θεῷ, ἀκόμη κρατιέμαι γερὰ στά πόδιά μου».»

* * *

Ἀπὸ τὴν ἐφημερίδα "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ" ἀντιγράφουμε τὰ ἐξῆς σχετικά:

«... Πάντα χωρὶς θόρυβο, σεμνός, ταπεινός, λιτοδίαιτος, πρότυπο ἱερέα, ποὺ ἀρέσει στὸ Μέγα Διδάσκαλο.

Δὲν τὸν ξεχώριζες ἀνάμεσα στοὺς κληρικοὺς τῆς Μητρόπολής του. Ἐκεὶ ποὺ τὸν ἔβλεπες, χανόταν σὰν νὰ μὴ ἦταν αὐτὸς ὁ Μητροπολίτης, ἀλλὰ κάποιος ἄσημος ὑποτακτικός. Τὸν ἀναγνώριζες, ὅμως, ἀπὸ τὴν λεπτὴ φιγούρα του, τὴ ζωντάνια τῶν ματιῶν του, τὴν ἁπαλή του εὐγένεια, τὰ φθαρμένα του ράσα. Ξεχνοῦσε τὸ φαγητό, ἀλλὰ πάντα εἶχε κάτι νὰ κάνει. Ἔμπαινε μπροστά κι' ἂν ἀκολουθοῦσαν καὶ οἱ ἄλλοι καλῶς κι' ἂν ὄχι, πάλι καλῶς. Ὅμως, ἕναν τέτοιο ποιμένα ποιὸς νὰ τὸν ἀφήνει μόνο του. Φωνὴ ἦταν τὸ παράδειγμά του καὶ προσκλητήριο!

Δὲν σήκωσε ποτὲ τὴ φωνή του σὲ κανένα. Νουθετοῦσε μὲ τὸ βλέμμα του, μὲ τὸ παράδειγμά του καὶ «δίκαζε» μὲ τὸ πνευματικό του ἀνάστημα.

Ἀντώνιος Κόμπος. Μελετητὴς καὶ κάτοχος τῶν Γραφῶν. Τὶς τηροῦσε καὶ εἶχε λάμψη στὸ πρόσωπό του. Τὶς δίδασκε αὐθεντικὰ καὶ ἔσωζε ψυχές. Φλογερὸς ἱεροκήρυκας. Τὸν γνώρισα καὶ συνδέθηκα μαζί του, ὅταν ὑπηρέτησε ὡς διευθυντὴς στὴν Ἐκκλησιαστικὴ Σχολὴ τῆς ἰδιαίτερης πατρίδας μου Ξάνθης. Διευθυντὴς ὅλη τὴν ἑβδομάδα καὶ τὴν Κυριακὴ ἱεροκήρυκας. Ἀπὸ μέρες πρίν, ἄντρες καὶ γυναῖκες ρωτοῦσαν νὰ μάθουν, ποῦ θὰ κηρύξει, γιὰ νὰ εἶναι ἐκεῖ.

Ὡς ποιμένας στοργικὸς μὲ ὅλους. Οἰκοδόμος, ποὺ ἔφτιαχνε ἀπὸ τὰ μέσα ἐρείπια ἀνθρώπους μὲ γερὰ θεμέλια. Θυσιαζόταν γιὰ τὰ πρόβατά του ἀπὸ πρωΐας μέχρι νυκτός. Γι' αὐτὸ δέχτηκε νὰ γίνει ἐπίσκοπος, ὄχι γιὰ τὰ μεγαλεῖα ἢ γιὰ νὰ χειρίζεται δεσποτικὰ τὴν ἀπόλυτη ἐξουσία, ποὺ δίνει στοὺς μητροπολίτες ὁ Νόμος «περὶ δικαιοσύνης» τοῦ 1932. Στεναχωριόταν πολὺ καὶ δὲν τὸ ἔκρυβε, ὅταν ἦταν ὑποχρεωμένος νὰ «σκεπάσει» τὸ ράσο, ποὺ τιμοῦσε καὶ λάτρευε μὲ τὰ πολυτελῆ ἄμφια τοῦ πρωτοκόλλου...

Ταπεινός, πάμπτωχος, ἀπίστευτα λιπόσαρκος. Πλούσιος σὲ γνώσεις, θεολογικὲς βέβαια. Ἀπεριόριστα καλός...».

«"Πέταξε" μὲ τὰ φτερὰ τοῦ δικαίου εἰς τοὺς οὐρανούς!» τοῦ κ. Γαβριὴλ Θ. Λαμψίδη

* * *

Μιὰ μικρὴ προσωπικὴ μαρτυρία: Ὅταν ζοῦσε ὁ γέροντάς μου, ὁ ὁποῖος γνώριζε τὸν Ἅγιο Σιατίστης ἀρκετὰ καλά προτοῦ αὐτὸς γίνει Μητροπολίτης, μοῦ ἀνέφερε τὸν Ἅγιο Σιατίστης Ἀντώνιο Κόμπο ὡς τὸν κορυφαῖο τῶν Ἱεραρχῶν τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἔτσι ὅταν κοιμήθηκε ὁ γέροντάς μου, πῆρα τηλέφωνο τὸν Ἅγιο Σιατίστης γιὰ νὰ τὸν ἐπισκεφθῶ. Μου εἶπε νὰ πάω σὲ κάποιες ἡμέρες, στὶς 22 Ἰουνίου 2004, ἐπειδὴ ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες εἶχε πολλὲς ὑποχρεώσεις. Ξεκίνησα τρεῖς τὸ πρωῒ ἀπὸ τὸ σπίτι μου μὲ τὸ αὐτοκίνητό μου, καὶ κατὰ τὶς ἔντεκα τὸ πρωῒ ἦμουν ἔξω ἀπὸ τὴν Μητρόπολη Σισανίου καὶ Σιατίστης. Πρώτη μου φορὰ ποὺ ἐπισκεπτόμουν Μητροπολίτη. Μπαίνω σε ἕνα μικρὸ σχετικὰ δωμάτιο μὲ λίγα γραφεῖα, ποὺ μᾶλλον ὑπόγειο θύμιζε, καὶ ζήτησα τὸν Σεβασμιώτατο. Σὲ ἕνα ἴσως λεπτό τῆς ὥρας ἔρχεται σὲ αὐτὸ τὸ ὑπόγειο ἕνας ταπεινὸς Χαριτωμένος Γέροντας, σκυφτὸς ἀπὸ τὴν ἠλικία, ποὺ θύμιζε μᾶλλον Γέροντα μοναχό, παρὰ τοὺς Ἐπισκόπους ποὺ συνήθως βλέπουμε στὶς μικρὲς ὀθόνες. Αὐτὸς ὁ ταπεινὸς Γέροντας ἦταν ὁ Σεβασμιώτατος! Ἤρθε γιὰ νὰ μὲ προϋπαντήσει, ἕναν τυχαῖο νέο, ποὺ οὔτε κὰν τὸν γνώριζε. Ἀφοῦ μὲ ὀδήγησε στὸ γραφεῖο του στὸν ἐπάνω ὄροφο, ἐξομολογήθηκα, καὶ μετὰ ἄρχισε νὰ μὲ νουθετεῖ μὲ τὰ σοφὰ καὶ πνευματικά του λόγια. Αὐτὸ ποῦ μοῦ ἔκανε μεγάλη ἐντύπωση, καὶ θέλω νὰ τὸ καταθέσω, εἶναι ὅτι μοῦ μίλησε ὅτι ἔχουμε τὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ στὴν Ἐκκλησία μας. Καὶ ὅταν τὸν ρώτησα, ἂν ποῦμε π.χ. ὅτι ὁ τάδε Ἐπίσκοπος εἶναι Αἱρετικὸς Οἰκουμενιστής, τότε αὐτὸ εἶναι Ὀμολογία Πίστεως; Ὁ Ἅγιος Γέροντας, δὲν ἦταν θετικὸς στὴν παραπάνω μου ἐρώτηση, καὶ κατάλαβα ὅτι οἱ Ἅγιοι ἔχουν τὴν διάκριση καὶ πληροφοροῦνται ἀπὸ τὸν Θεό γιὰ τὶς ὅποιες ἐνέργειές τους, εἰδικὰ στὰ θέματα τῆς Ἐκκλησίας Του.

Παναγιώτης Δ. Παπαδημητρίου